Tagarchief: Allerlei

Gevoel voor tumor…

Eigenlijk kijk ik niet graag tv, madam kiest de programma’s en ik kijk er naast, droom of andere onnozelheden zoals Internet … Nieuws wou ik vroeger steeds zien maar daar word ik de laatste tijd depressief van, alles is negatief of met de bedoeling mensen te brainwashen. Gelukkig heb ik vandaag de luxe “uitgesteld te kijken” een echte vooruitgang. Even een rustig moment, meestal s’ochtends voor mij en dan kijk ik even wat er de dag voordien op tv was. Ik kijk vraag naar onnozelheden hoor, iets voor te lachen en ja zelfs de 500ste aflevering van #dekampioenen, waarom niet.

Voor iemand die nu drie en half jaar op overlevingsmodus zit, na prostaatkanker operatie, is #gevoelvoortumor ongetwijfeld een verademing op tv, tussen al de dagelijkse shit… Gelukkig is er nog #VRT of #Canvas waar het niveau iets hoger mag liggen, zonder aan stomme politiek te willen doen, het resultaat moet primeren voor mij.

Als ik dan toch een klein minpuntje , maar dan klein, mag aanhalen aan de makers van #gevoevoortumor, wel ik vind dat de verzorgers, dokters en ziekenhuizen soms wat negatiever gebracht worden dan de werkelijkheid. Mijn ervaringen met #Azdamiaan in #Oostende zijn vrij positief en nog steeds trouwens. De mensen daar hebben een gezonde manier waarop ze omgaan met patiënten. Ik vroeg eens hoe dat kwam aan iemand daar en die wist te vertellen dat alle personeel tijdens de opleiding verschillende keren zal worden ingepeperd dat klanten daar niet met hun goesting komen, maar ze genoodzaakt zijn daar te komen omdat ze ziek zijn. Hun houding binnen het ziekenhuis straalt deze gedachte uit en zij zijn steeds erg dienstbaar en gaan je nooit vanuit de hoogte behandelen. Dit in groot contrast met sommige andere ziekenhuizen waar je de indruk krijgt dat je mag tevreden zijn geholpen te worden door de hautaine personeelsleden en verzorgers. 

#dienstverlening is een gave en je hebt het of je hebt het niet, heb je het niet zoek dan een andere job (of ga in de politiek…).

Bedankt aan de makers van #gevoelvoortumor en de verzorgers en personeelsleden van ziekenhuizen die WEL op hun plaats zitten en geloof me, zij weten heel goed over wie ik het heb …

Elke Vlaming kan in een container wonen…

Vandaag las ik dit in de krant. Al jaren ben ik van oordeel dat we anders moeten gaan wonen, alleen is de wetgever nog nooit een trendsetter geweest in dit soort onderwerpen. Daar waar politiek zich zou moeten mee bezig houden blijft een vacuüm. Iedereen heeft recht op wonen en dergelijke oplossing kan hier al of niet tijdelijk oplossing bieden. De grond kan al of niet je eigendom zijn, net als een blokkendoos kan je uw huis uitbreiden en je huis staat in een mum van tijd voor je klaar! We gaan nog wat verder, je kan je huis zelfs meenemen en op een andere locatie (in de wereld) gaan wonen!

Feit is dat overheden lang niet klaar zijn om mensen dit soort vrijheden toe te kennen en ik vrees dat er nog veel water naar de zee zal vloeien eer het zo ver zal komen…

Politici willen macht en controle over het volk, hun volk, ook economisch willen ze blijven geld verdienen op het volk. Bouwondernemers zijn een zeer machtige lobby groep binnen onze samenleving, ik zie daar ook weinig flexibiliteit in de nabije toekomst om “anders” te gaan denken. Uw huis in de toonzaal van de fabriek samenstellen met container elementen, het zal nog niet onmiddellijk aan de orde zijn. De bestaande “sociale woningcultuur” in Mastodons van appartementen of getto’s zie ik ook nog niet snel veranderen.

Het zou een mooie wereld kunnen zijn waar bewoning mogelijk gemaakt zou worden, op plaatsen door een “slimme wetgever” vastgelegd en waar de woningen, lees containers, op een paar uur weer weg kunnen zijn indien gewenst. Technisch is alles zeker haalbaar, alleen de hoofden van de Vlaming nu nog want hoe groter mijn status, hoe groter mijn kast van een huis, zit er goed ingebakken…

Hoewel, zet dan vijftig (Legoblok) elementen (containers) hé gasten en … Get a life … mvg, Raf.

Boudewijn wordt Bo…

Transgender hier transgender daar, joepie! Dat is tenminste wat we vandaag anno 2018 mogen meemaken maar ooit was het anders…
Boudewijn Van Spilbeeck zal vandaag (30/01/2018), zijn verhaal vertellen op VTM bij Catherine en net als Boudewijn ben ik 58 jaar dit jaar, maar niemand zal interesse hebben in mijn verhaal, of het verhaal van zes kinderen die heel lang “onbewust” het slachtoffer waren van iemand die met zijn “gender” identiteit worstelde.

 

Mijn verhaal begint toen ik in juli 1960 geboren werd als jongste van 6 kinderen. Als ik er nu op terugblik zag toen de toekomst er heel rooskleurig uit. We woonden in Sint-Denijs Westrem bij Gent en vader was daar een gekend en geliefd persoon als plaatselijke veldwachter, we woonden op het gemeentehuis, het dorpsplein. Vader Remy was voor zijn tijd ook vrij ambitieus en haalde het “brevet voor commissaris”. Zijn toekomst zag er goed uit want bij de aankomende fusies enkele jaren na mijn geboorte, zou hij commissaris van politie … geworden zijn. En: hij kon zelf behoorlijk goed voetballen naar het schijnt.

 

Moeder was een gewone vrouw, een vrouw die zes kinderen wou opvoeden aan zijn zijde en fier was op haar gezin, haar man. Ze werd geboren in Merelbeke en haar kijk op het leven reikte niet veel verder dan haar gezin, haar man, reizen bestond nog niet in die tijd en met zes kids was daar geen tijd noch geld voor. Plots veranderde haar leven echter drastisch, voor haar gebeurde er iets wat nooit meer zou goedkomen en voor haar gezin zou het ook nooit meer goedkomen. Het verhaal van zes kinderen die het slachtoffer werden van een outing, waar niemand mee overweg kon, de uitsluiting van zes kinderen en een vrouw uit de maatschappij…

 

We zijn nu zowat zestig jaar na datum maar als jongste telg van zes duikt het spook van mijn jeugd weer op na de “mooie” mediashow rond “Bo”. Ben ik boos op Bo en de media, nee, hoewel diep in mezelf nog steeds wat verbitterd ben, heb ik alles kunnen plaatsen. Met mijn verhaal wil ik andere mensen helpen, misschien zijn er nog mensen die worstelen met de gevolgen van een outing of slachtoffer werden van “transgenderisme”…

 

Of mijn verhaal volledig klopt met de werkelijkheid is moeilijk te achterhalen want mijn ouders hebben er nooit over gepraat, ik haalde veel informatie, dankzij één van mijn broers, omdat hij de enige was die zich er ooit om bekommerde.

 

Op een ochtend werd Remy wakker met zijn dienstwapen aan zijn hoofd gedrukt, het was zijn echtgenote die, hoewel zij niks van wapens kende, het wapen tegen zijn slaap drukte. Stel u voor wat door beide mensen hun hoofd moet gegaan zijn. Een politieman getraind en wetende wat “kon” gebeuren in de eerstvolgende seconden en een vrouw die plots ontdekte dat haar leven, haar gezin, haar status voor eeuwig de verdoemenis zou ingaan.

 

Moeder hadt ontdekt dat haar man … met vrouwenkleren rondliep of wou rondlopen dat is onduidelijk, maar in elk geval ze hadt het geheim van een man met een machtspositie, een status, ook haar status in het dorp, plots ontdekt! Het was een ramp, niemand weet wat er precies gebeurde maar met het wapen aan zijn slaap zei ze: “en nu gaat ge mee naar de pastoor vandaag”! “Ge gaat gaan biechten en vergiffenis vragen voor uw zonden”!

 

Daar moet het zowat op neergekomen zijn, de ultieme vernedering voor mijn vader en de wereld van moeder die instortte. Hoe kon één van hen voorspellen wat dat zou betekenen voor zes kinderen, een gezin wat ze samen op de wereld hadden gezet…

 

 

Vader nam de vlucht, nam ontslag want hij durfde wellicht het politie milieu waar hij zich in bevond, de maatschappij, niet meer onder ogen zien. Let wel, veel mensen denken dat dergelijke mensen, ik noem ze mensen met een “kronkel in de hersenen” homofiel of die neigingen zouden hebben maar dat is niet zo, ze voelen zich aangetrokken tot vrouwen alleen hebben ze iets van, ik wil ook vrouw zijn of dergelijke. Daar kan ik (gelukkig) niet over meespreken want ik ben “normaal” wat dat ook mag betekenen de dag van vandaag…

 

In elk geval toen vader zijn gezin in de steek liet en ook zijn job, werd hij van de éne dag op de andere een onverlaat, een bandiet, een onmens en kon hij niet overzien wat hem nog allemaal zou te wachten staan. Geld om een vrouw en kinderen te betalen, in die tijd was alimentatie nog een lachertje, dat was er al niet. Moeder moest verhuizen want de woonst was de woonst van de veldwachter en de politiek hadt al snel een opvolger klaar hoor, daar waren ze zeer snel in destijds en of het nu beter is?

 

Moeder probeerde her en der haar verhaal in stilte kwijt te geraken en aangezien ze dat niet wou of kon bij haar familie, was er de kerkgemeenschap zeker? Feit was dat ik op elf maanden oude leeftijd geplaatst werd bij mijn pleegmoeder, misschien een onverwacht lichtpuntje zonder ik het toen besefte dat wel… Via een non, waar moeder kon in de keuken gaan werken Sint Camilius in Sint-Denijs Westrem…

 

Mijn oudste broer was 12 of 13 ik weet het niet echt want een relatie onderling hebben we nooit gehad. Zes kinderen die plots geen broers, familie meer waren van elkaar, de band werd gewoon doorgeknipt. Vandaag de dag, zestig jaar later is dat nog steeds zo, onze broeder, zuster –liefde is er niet, we kennen hoogstens elkaar van naam en misschien tijdelijk in hoogste nood ooit, maar nooit was er liefde tussen ons. Ik heb één zuster en nu nog vier broers want enkele jaren geleden stierf één broer, uitgerekend dié éne met wie ik af en toe nog een beetje contact onderhield …

 

Mijn moeder was een stuk ellende wat achter bleef, ze kon haar tegenslag nooit verwerken, ik zag haar nooit gelukkig tot de dag dat haar “computer” stuk ging. Op latere leeftijd nadat ze aan iedereen gedurende 30-40 jaar het verhaal vertelde van haar man die haar liet zitten met zes kinderen, de smeerlap, de onmens, dement werd. Het arme schaap wist eigenlijk toen niet dat ze de tien beste jaren van haar leven zou krijgen…

 

Ik bezocht haar (heel) af en toe eens in de instelling waar ze verbleef, ze herkende mij niet hoor, ik kreeg iedere keer wel een andere naam maar nooit zei ze Raf tegen mij. Maar dat kon me niet schelen, het mooiste vond ik haar lach, eindelijk zag ik haar lachen, de verbittering was weg, we gingen samen een ijsje eten in de cafetaria en hoewel dat niet mocht vanwege haar suikerziekte, lapten we daar ons laars aan. Ik had voor het eerst een moeder die straalde, al was het maar omdat het ijsje haar smaakte en meer was er niet nodig om mij ook even gelukkig te maken.

 

De (al dan niet) lijdensweg tussen mijn prille jeugd, tot mijn zeven of acht jaar bij mijn lieve pleegmoeder Anna en de tijd bij de paters (waarvan er één niet van mijn lijf wou blijven), de ellende om zelf uit de stront te geraken, een eigen gezin op te bouwen, de rebel in mij, mijn eigen leven, mijn kind en nu mijn kleinkind… Ik vertel het later misschien maar nu moet ik even bekomen, herinneringen aan negatieve zaken, zoals drie jaar terug nog mijn kankerziekte, ik wil daar allemaal niet aan denken nu, mijn 17 jaar politiek, mijn werk … Pff jullie weten nog het einde niet maar één ding wil ik, leven nu en positief leven … terwijl ik nog helder van geest ben…

img_0305

Katten hebben mij recht gehouden op heden, omdat katten “echt” niet vals zijn hoor, ze kijken en voelen door je heen, geloof me, ze zijn fantastisch en hoeven niet te luisteren, naar niemand, ze zijn vrij en rebels, dat leerde ik van hen en dat maakt me vandaag echt gelukkig al de rest is bullshit, niet? Slaapwel…

 

 

Kerst & Nieuwjaar…

Voor vele mensen is dit de periode van geluk, liefde, gezelligheid, pakjes, geschenkjes, het gezin. Maar deze periode heeft ook een donkere zijde. Het is de kant van kerst en nieuwjaar die je liever niet zou meemaken. Ik noem ze sinds een aantal jaren ‘rogeeekens-tijd’.

Waarom? Wel Roger was een buurman, werd een goede vriend en nu is hij er niet meer… Roger besloot zijn gezin achter te laten en overleefde de kerst niet… Misschien was Roger wel te veeleisend van zichzelf, van het leven. Misschien was hij ontgoocheld in het leven, in de mensen rondom zich, in zijn eigen leven. In ieder geval denk ik jaarlijks aan hem terug, toen hij enkele dagen of zelfs uren voor zijn dood, plots, aan mijn deur stond, hoewel ik hem jaren daarvoor wat uit het oog verloren was.

Mensen zien mij vaak als een ‘loco’ of zelfs loco-loco en niet alleen hier in Spanje en weet je … ze hebben nog gelijk ook. Aan mij is er ongetwijfeld een hoek af… Die hoek is er af door het leven, de voorbije periode en ik zeg duidelijk voorbije … Sinds ik leren genieten heb, door naar mijn kat te kijken voornamelijk, door van hem te leren, want hij is mijn grootste mentor, heb ik ook negen levens gekregen, net zoals katten. Let wel: ik kan morgen plots sterven maar, sindsdien geniet ik 9x meer… 9x meer dan die donkere tijden waar ik ooit zelf in zat, die tijden, die ik uit mijn “korte geheugen” heb gewist, die zaken die mensen triestig maken… Ook ik lag ooit 36 uur in coma omdat ik ‘het niet meer zag zitten’. Ook mijn leven werd met kanker bedreigd, ook mijn omgeving werd een vijandige omgeving waar ik mij niet meer thuis voelde… Het zijn allemaal zaken die ik achter mij laat nu en in de toekomst, geen berg, geen probleem is groot genoeg om niet door een kat te kunnen worden aangepakt.

Een mens heeft veel beproevingen in zijn leven, oneindig veel en hoe meer hij of zij er gehad heeft hoe mooier het leven kan worden. Bedenk in donkere tijden, voor velen in deze kerstperiode, dat het altijd veel erger kan zijn, dat jouw problemen enkel beproevingen kunnen zijn opdat je moet leren… Leren van het leven genieten en relativeren. En er mag gerust een “hoek van jou zijn”, je mag jouw ’tijdelijke” onzekerheid altijd verbergen achter een clowns-masker,  achter humor. Je hoeft niet met je innerlijke verdriet naar buiten te komen, je moet niet perfect zijn, want weet dat diegene die zich om je heen bevinden ook niet perfect zijn, niemand is perfect…img_6776

Behalve katten dan voor mij, alleen zij zijn perfect en ik geniet van hun verschijning, van de manier waarop ze zich door niemand in de luren laten leggen, dat ze zich door niemand laten commanderen, dat ze innerlijke vrijheid kennen en ook uitstralen. Dit zijn echt super wezens en hebben mij alvast door alle ellende heen, het leven in al zijn eenvoud leren kennen. We hoeven echt niet allemaal de mooiste, de beste, de liefste, de perfecte te zijn. Laat ons genieten met de beperkingen, de gebreken die we hebben, leer leven met de kritiek van anderen, zij die menen dat perfectie nodig is om te overleven, zij die menen dat ze moeten beter zijn, moeten presteren, geloof hen niet want ook zijn “hebben een hoek af hoor”… Ze kunnen het misschien tijdelijk beter maskeren maar ooit valt ook hun masker af. Geniet van de kleine dingen, wandel, dat kost geen cent en je ziet zo veel om je heen. Lach met jezelf maar nooit met anderen, want elke lach met een ander komt als een spiegel , terug, terug in je eigen gezicht. Laat de mensen denken dat je gek bent, meestal zijn ze dan tevreden over zichzelf en geloven ze dat zij beter zijn, dan ben jij geen bedreiging voor hen.

Leef geniet en maak het beste van jouw levens,
soms verlies je er ééntje maar kijk om je heen en er liggen ook voor jou, ongetwijfeld, NEGEN LEVENS BINNEN JE BEREIK!
Mag ik (als katman), jou en jouw dierbaren een fijne kerst en nieuwjaar toewensen.